zihnimin bahçesinden

zihnimin bahçesinden

ayıkladım bütün ayrık otlarını

.

ne zormuş

sıkıca kök salmış olanı çekip almak

.

ufacık görüp de göz ardı ettiğim

büyüyüp de ele geçirmiş her yeri bir anda

.

araladıkça otları

hiç görmediklerimle yüzleştim yavaşça

.

o karmaşada kendine yer bulup da

benim bahçemde benden habersiz büyüyen

.

bazılarını merak ettim

öğrendim isimlerini

.

şunlar şikayet otları

bu diğerleri de yabani endişeymiş

.

ne çok dedim

bir yağmurla ne de çok yayılmışlar

.

.

zihnimin bahçesinden

ayıkladım bütün ayrık otlarını

.

derin bir nefes aldım

güneş toprakla buluştu

.

ne büyükmüş bana verilen alan

ne kadar da dar zannetmişim bunca zaman

.

şimdi dinlenme vakti

seyrediyorum açılan boşluğu

.

belki bir hayal var

gözlerimin önünde

.

şurda büyüyen huzur ağacının gölgesi

etrafta gülümseyen sevgi çiçekleri

.

ne çok kuş varmış

bahçeyi hepsi kendine ev yapmış

.

hatırladım

bahsi geçmişti bir kitapta

.

cennet bahçesi diyordu

insanın gerçek evi

.

sustum

dinlerken kuşların güzel sözlerini

.

başka bir düşünce bulamadım

gökyüzü berrak mavi

.

.

.