ben seni hakkıyla sevemedim

gecenin karanlığında

camdan dışarı bakıyorum

odanın ışığı arkamda

karşımda gölgeden bir oda

seyrediyorum kendimi

her şey tıpkı ben gibi

gözlerim merakla kayıyor

okuduğum kitaba

fark ediyorum ki

kendimden çok kitapla ilgiliyim

odanın detayları

duvardaki resimler

her şey tıpkı ben gibi

karanlığın içinde var olan

bir hayal âlemi

soruyorum kendime

nasıl da eminsin

sen gerçeksin

seyreylediğin de hayal

belki o taraftan baktığımda

göreceğim

ışığın içinde

bir başka hayal

düşünceler kaybolurken

gözlerim kitaba takılıyor

merak ediyorum

ne okuyorum

kitabın varlığı

mutlu ediyor beni

yine de diyorum

karanlığın içinde göremediğim

gözlerime bakarak

kitap hoş olsa da

seni tanımayı tercih ederim

seninle dost olmayı

belki de en yakınım sen olurdun

ah diyorum

bilseydim bu kadar yakın olduğunu

aramazdım başka yerde

sevgiyi

gözlerim gözlerini görmeyi arzuluyor

diyorum ki anladım

gözlerini kaçırıyorsun benden

biliyorum

ben seni hakkıyla sevemedim