Her Çiçek Bir Tohumda Gizlidir

Uyumu ve neşeyi,

Huzuru bulmak kolaydır

Bahçenin dinginliğinde…

.

Doğanın yeşil örtüsü,

Çimenler ve ağaçlar

Olsa da ruhunu dinlendiren

.

Yaşamı uyandırıp,

Coşkuyu yaratan

Çiçekleridir aslında…

…

Her çiçek, bir tohumda gizlidir…

Tohum ise ancak toprakla buluştuğunda potansiyelini açmaya hazır olur.

Yine de, her toprak yeterli değildir tohumu besleyip büyütmeye.

Bilenler bilir, toprağın önce kendini beslemiş olması gereklidir.

.

Ancak özde zengin olan, verebilir bu zenginliği başkalarına.

Nasıl ki çorak bir kayalığın ince toprak örtüsü kökler için yeterli alana sahip değilse,

Suyla buluşamamış çöl misali bir toprak da hayat vermeye muktedir değildir…

…

İnsan, kapalı bir tohumdur…

Her çocuk, potansiyelinin keşfedilmesini ve beslenmesini bekleyen bir tohum gibidir.

Dünyaya geldiğinde her bebek, tıpkı bir tohum gibi kapalı ve gizemlidir.

Her insan, beslenip bakılmak, itinayla büyütülmek ister.

.

Oysa biz, her doğan bir şekilde büyür zannederiz.

Belki büyür ama, yardımsız kendini bulamaz.

Kim olduğunu bilemeyen insan ise, çiçek açmadan solan bitkiler gibidir…

…

“Ben bir tohum isem keşfedilmeyi bekleyen, birlikte biz toprağız ona imkân verecek olan…”

Birey olduğunda insan, “ben” olduğunda,

Bir tohum gibi kapalı ve gizli potansiyeli,

Özünde kendinden bile saklıdır.

.

Yaşamı anlaması, kendini keşfetmesi gereklidir.

Tüm “ben”ler birleştiğindeyse “biz”i çıkarırlar ortaya,

Keşif için gerekli toprağı sunacak olan bereketi…

…

Ben bilirsem eğer,

Birlikte, aslında ben’i besleyecek olan toprağı, biz’i yarattığımı,

Her keşfimin toprağın zenginliği olduğunu ve olacağını bilir,

Beslenirken beslediğimi fark eder,

Öyle yaşardım…

Her tohum benim toprağımın bir parçasıysa eğer,

Her tohumun kendim kadar kıymetli olduğunu bilir,

Kendini bulmasına yardım ettiğim her bireyin,

Kendimi bulmama yardım edecek toprağım olduğunu fark eder,

Öyle yaşardım…

Sonsuz görünmez bir sevgi ağında,

Tüm tohumların kökleri derinlerde birleşebilseydi eğer,

Yukarıda yeşeren her yaprağın, nihayetinde açan her çiçeğin,

Yaşamın mutlak güzelliği olduğunu bilir,

Ve bu güzelliğin aslında ben’im olduğunu fark eder,

Öyle yaşardım…

…

Her tohum yaşamda şansa sahiptir…

Şansı veren sen olabilirsin, şansı veren ben olabilirim…

Kim daha önce fark ederse yaşamın öyküsünü, şansı veren o olacaktır…

Bir gün gelecek, her tohumun kim olduğunu bilen ve şansı veren biz, hepimiz olacağız…

…

Herkes güzel bir bahçeyi sever…

Yaşamın uyumunu ve neşesini, huzuru bulmak kolaydır dingin bir bahçenin içerisinde.

Bahçenin yeşil örtüsü, çimenler ve ağaçlar, insanın ruhunu dinlendirip zevk verse de,

İçinde coşkuyu yaratan çiçekleridir aslında…

Her çiçek bir tohumda gizlidir…

İnsan kapalı bir tohumdur…

“Ben bir tohum isem keşfedilmeyi bekleyen, birlikte biz toprağız ona imkân verecek olan…

Suyla buluşup canlanmayı, hayat bulmayı bekleyen…”